19 april 2026. Na een ontzettend slechte nacht zit ik met Jason en Milan op de bank doelloos te scrollen op Instagram en kom ik weer nieuwe foto’s tegen van Sandra. Tot nu toe had ik altijd een soort blokkade bij mijzelf, zodra ik foto’s zag van geboortes. De foto’s van Milan zijn geplande keizersnede in Beverwijk heb ik wel bekeken, maar nog niet echt goed. Maar alles in mij zei bij het zien van deze foto’s dat ik mijn verhaal moest gaan opschrijven. Dus hier zit ik dan samen met Milan aan de keukentafel en gaan we ons beval/geboorte verhaal uitschrijven.
Emoties
Op 13 juni 2025 hadden mijn man en ik een kennismaking met Sandra. Ze kwam naar ons toe voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek voor de geplande keizersnede in het RKZ in Beverwijk. Ondanks dat het in mijn eigen huis was toch best spannend. Tijdens het gesprek vroeg ze ook of ik ergens tegenop keek. Voor mij was dat het moment dat onze oudste twee zouden komen met hun opa en oma en daarna weer weg zouden gaan. Maar dat mijn man en ik dan achterbleven in het ziekenhuis. Terwijl ik dit vertelde kwamen de emoties ook al meteen om de hoek kijken. Sandra toonde veel medeleven, zij heeft dit natuurlijk veel vaker meegemaakt en wist mij met haar verhalen helemaal gerust te stellen.
Waas
Aangezien mijn man en ik zeker zijn dat we na deze baby compleet zijn, was het voor mij heel belangrijk dat de eerste kennismaking van de broers goed zou worden vastgelegd. Maar ook vond ik het belangrijk dat er foto’s waren van onze ouders met Milan. Sandra vertelde dat ze al vaker in het Rode Kruis in Beverwijk was geweest en mee de operatiekamer op mocht om foto’s te maken. Dit was voor mij erg belangrijk, aangezien ik na de bevalling van onze middelste zoon merkte dat het nogal een waas was van wat er allemaal op de operatiekamer was gebeurd. Nu had een assistent wel wat foto’s gemaakt van de bevalling, hier was ik achteraf erg blij mee voor de verwerking. Want door alle pijnstilling die ik kreeg, was ik niet heel scherp meer.
Geboorteboek
De week voor mijn keizersnede, ik was er helemaal klaar voor, ik had dit vaker gedaan dus ik wist voor mijn gevoel helemaal hoe het moest en wat mijn taak was. Maar toen kreeg ik het telefoontje van mijn moeder dat ze in het ziekenhuis lag, omdat ze een hartinfarct had gehad. Ik had Sandra hier ook van op de hoogte gebracht, omdat het niet zeker was of mijn moeder wel naar het ziekenhuis zou komen op de dag dat ons kindje geboren zou worden. Ook hier was Sandra weer ontzettend lief en begripvol, het eerste wat ze zei was: Als je moeder niet naar het ziekenhuis kan komen, dan kom ik als zij hersteld is gewoon nog een keer langs om nog was foto’s te maken van je moeder met de baby en de twee oudste. Dit was zo fijn, want hierdoor had ik zekerheid dat mijn moeder niet zou ontbreken in het geboorteboek van onze baby.
Foto
Op 22 augustus 2025 was het zover, wij kwamen om 07.00 uur aan in het RKZ in Beverwijk en toevallig kwam Sandra ook net aanlopen. Wij moesten ons melden op de kraamafdeling, hier werden we meteen naar onze kamer gebracht. Wat een fijne kamer was dit, we kregen tijd om even onze spullen uit te pakken en ik mocht mij meteen omkleden in ziekenhuis kleren. En we hadden een foto van onze oudste twee mee, zodat als zij kwamen ze zich ook meteen ‘betrokken’ voelden.
We mochten echt al heel snel naar de operatiekamer. Helaas ging de ruggenprik niet helemaal goed, waardoor dit wat langer duurde. Wel was ik ontzettend blij dat mijn man hier al bij mocht zijn want hij is op zo’n moment echt je steun en vertrouwenspunt.
Nadat de ruggenprik was gezet, voelde ik al vrij snel mijn benen en buik tintelen en warm worden. Wat was ik blij met dit gevoel, want dit wist ik nog van de vorige keer, de verdoving werkt! Dus we kunnen beginnen, ik wist nog van de vorige keer dat je wel een beetje voelt dat er mensen aan je zitten, maar je voelt helemaal niets van pijn of iets! Op 22 augustus om 08:41 is onze prachtige zoon Milan Noah Kortekaas geboren en dit heeft Sandra zo mooi vastgelegd!
Knuffelen
Wat een wonder was het weer! Maar doordat mijn placenta niet los kwam van mijn baarmoederwand duurde het allemaal wat langer. Hierdoor ben ik ook meer bloed verloren en was Milan vooral bij zijn vader in het begin. Dit omdat ik terwijl ik op die tafel lag ik mijzelf steeds voelde wegzakken, maar ik wou niet weg vallen. Mijn man vroeg wel aan mij of ik hem wou vasthouden, tuurlijk wilde ik dit. Maar ik vertrouwde mijzelf hier niet in, omdat ik bang was dat ik zou weg vallen en ik hem daardoor zou laten vallen. Gelukkig was mijn man er al die tijd bij en kon die lekker knuffelen met Milan, die lekker in een warme handdoek was gewikkeld.
Op de O.K. heb ik helemaal niets meegekregen van dat Sandra bezig was met foto’s maken. Ze doet dit zo stil en subtiel en laat de ouders (en het O.K. team) helemaal hun ding doen en zij beweegt erin mee. Mijn man zei achteraf ook dat hij eigenlijk helemaal was vergeten dat Sandra er ook bij was.
Borstvoeding
Vervolgens werden we naar de uitslaapkamer gebracht. Milan lag lekker in zijn bedje. Hier word je altijd nog even dubbel gecheckt en omdat ik borstvoeding wou geven mocht ik dat hier alvast proberen. Toen alles in orde was werden we naar onze eigen kamer gebracht, om even bij te komen en onze families op de hoogte te brengen. Sandra vraagt altijd even of de verloskundige wil laten zien hoe je baby (nog geen uur geleden) in je buik zat en wat was dat bijzonder om te zien!
Als je een beetje bent bijgekomen kan je als je wilt je familie laten komen. Wij hebben hierin heel rustig aangedaan en hebben eerst echt een momentje met zijn drieën genomen en hier krijg je ook echt volledig de ruimte voor van Sandra. Heel fijn! Vervolgens kwamen onze oudste twee jongens en daarna onze ouders. Dit was zo’n mooi moment. Zo bijzonder om je jongens weer te zien en die stralende oogjes, omdat ze niet kunnen wachten om hun broertje te zien. Dit heeft Sandra dan ook echt zo mooi vastgelegd, want het is voor de ouders spannend, maar voor de broers en opa’s en oma’s ook!
Foto’s
Het moment dat onze oudste twee weggingen, het moment waar ik zo ontzettend tegen op keek was zwaar. Ik vond het verschrikkelijk om ze weg te zien gaan en dat mijn man en ik achterbleven met Milan. Misschien maakte de foto’s van Sandra het ook extra moeilijk om terug te kijken. Want ze zijn zo mooi, je kan de emotie er zo vanaf zien en voelen. Nu 8 maanden later heb ik ze met alle aandacht en liefde kunnen bekijken en ondanks dat ik het misschien nog wel een beetje moeilijk vind om het allemaal terug te zien, is het wel heel erg fijn om deze foto’s te hebben. Niet alleen voor mij, maar ook voor onze zonen, die pakken soms ook nog het fotoboekje wat we van Sandra hebben gekregen erbij.
Lieve Sandra, dankjewel voor deze mooie maar hele gevoelige foto’s! Ik gun iedereen zo’n reportage. Tijdens de bevalling merk je niets van Sandra, maar omdat je vaak dan in zo’n bubbel leeft en alles ‘snel’ gaat, vergeet je zoveel, dat het echt heel erg fijn is om deze foto’s te hebben voor de verwerking achteraf!
Krijg je ook een geplande keizersnede in het Rode Kruisziekenhuis in Beverwijk en wil je dit ook vastgelegd hebben? Stuur me een berichtje en ik neem snel contact met jullie op om kennis te maken.
Wil je meer informatie over een geplande keizersnede? Kijk dan op deze pagina
